ای انیسِ قدیمی دلها
آفتابِ بلندِ ناپیدا

تا خدا می‌بَرَد دلِ ما را
پَرِ سجاده‌هایِ سبزِ شما

من كجا و غبارِ مقدمتان
تو كجا ، كوچه‌های این دنیا

من كی ام از قبیله‌یِ مجنون
تو ولی از عشیره‌یِ لیلا

من كی ام بی زبان ترین مردم
تو خدایِ بلاغتی اما

نَفسی دِه كه از تو دم بزنم
بال در صحن این حرم بزنم
-
آسم...