ایکه عفوت را ز بیداران نمی‌داری دریغ
بخششت را از گنه کاران نمی‌داری دریغ

گریه کم میآورد از عفوِ بی اندازه اَت
رحمتت را از گرفتاران نمی‌داری دریغ

تو کریمی و رحیمی و غفوری و رئوف
تشنگانِ عشق را، باران نمی‌داری دریغ

ما خمارانِ میِ نابیم و چون مستت شویم
باده را از دستِ میخواران نمی‌داری دریغ

باده...