به سبک
(افتاده بین قتلگاه)


اهل دیار غربتم
ابر بهار غربتم
من سفره دار غربتم
کارم شده آه
اشک از چشام روونه فقط خدا می دونه
که محرمی ندارم میون خونه
دور و برم رو پر کرده کینه
تنهام گذاشته شهر مدینه
آه و واویلاه

آماده ام برا سفر
زهر جفا کرده اثر
بیا کنار محتضر
به جای مادر
جونم رسیده بر لب کارم تمومه زینب
تموم پیکر من می سوزه تو تب
تو سینه دارم کوه شراره
این جگر من شد پاره پاره
آه و واویلاه

پیش چشام گریه نکن
تو روضه هام گریه نکن
حسین برام گریه نکن
این دم آخر
هیچ روزی مثل روز کرببلات نمی شه
روزی که خیمه گاهت پر از آتیشه
سرم برادر رو زانوهاته
گریم برای کرببلاته
آه و واویلاه

محسن طالبی پور