از غصه ات سپید، شده هر تار موی من
اشک دو دیده ات شده آب وضوی من

هر گه نظاره میکنم ای فاطمه تو را
رخسارخویش،نهان کنی از چه ز روی من

دیگر چرا تو ترک تکلم نموده ای
بغض سخن نگفتن توست در گلوی من

ای آبروی عالم هستی ز جای خیز
آخر روا مدار، رود آبروی من

آتش زبانه میکشد از خانۀ دلم
هر گه که طعنه میزند ا...