از عطش شنیدم و بی تاب شدم
مثه شمعی سوختم و عذاب شدم
کاش میشد ، قبر منم کوچیک باشه
تا ببینن ، از خجالت آب شدم


خواست بیاد به خیمه ، دشمن نگذاشت
دستای افتاده از تن نگذاشت
مشک و تا حرم به دندون می‌کشید
بخدا عمود آهن نگذاشت


حق دارن که گریه مثلِ ابر کنن
چجوری اونا که دیدن صبر کنن
مگه میش...