ازروی بستر برنمی دارم سرم را
آهسته می بندم دوچشمان ترم را

تاآن كه پرپر گشتنم راكس نبيند
کردم برون گُل های یاس و پرپرم را

پوشانده ام رخسار نيلی را،كه شايد
حيدر نبيند گوشه ی چشم ترم را

چون روبرو گشتند با من غنچه هايم
اسماتوخود درياب حال دخترم را

هجده ورق از دفتر عمرم تمام است
آماده ام...