آواره ای فراری ام و بی نشانی ام
یاذالکرم، کنار خودت می نشانی ام؟

سرمایه ام همین به کنارت نشستن است
بیچاره می شوم اگر از خود برانی ام

سوز و نوا و لحن مناجاتی مرا
انداخت آخر از نظرت، بد دهانی ام

حرفی نمی زنی؟ چقدر دلخور از منی
چیزی بگو که تشنه ی یک لَن تَرانی ام

باور نمی کنم که قیامت به موی سر...