آه از غم فراق و شفای نداشته
فریاد میزنم به نوای نداشته

راحت رسید و سخت مرا تازیانه زد
دردسر است قوت پای نداشته

رخت اسیری است تنم چاره ای نبود
شرمنده ام ز رخت عزای نداشته

عباس کو بلند کند از زمین مرا
پای مرا شکست عصای نداشته

امشب به خاک سرد سرم را گذاشتم
من را کجا کشید سرای نداشته

گفتم نکش حجاب ...