آهی کشید و تربت او را به بر گرفت
از آه شه به خرمن هستی، شرر گرفت

از بس که خون گریست، جگر‌گوشۀ رسول
منزل‌‌گه بتول، به خون جگر گرفت

زآن پس به ناله گفت که ای بانوی بهشت!
خواهم ز آستان تو، راه سفر گرفت

رفته است در قضا که شوم کشتۀ جفا
نتْوان به پیش، تیر قضا را سپر گرفت

از تربت بتول برآمد یکی خروش...