آن شب که آسمان خدا بی ستاره بود
مردی، حضور فاجعه را در نظاره بود

در سوگ خیمه‌های عطش، زار می‌گریست
مَشکی که در کنار تنی پاره پاره بود

سهم کبوترانِ حرم از حرامیان
بال شکسته، زخم فزون از شماره بود

زخمی که تا همیشه به نای «رباب» ماند
از شور لای لاییِ یک گاهواره بود

چیزی که بُرد قافله با...