آنکه صوت خویش را تا عرش اعلی می‌رسانَد
گاه با اشکش به گوش‌ چاه، نجوا می‌رسانَد

بغض خود را نیمه‌های شب به سینه‌ می‌فشارد
درد هایش را به دست صبح فردا می‌رساند

در زمین خشک هم از جای پایش نخل رویَد
چون بیابان را به پابوسی دریا می‌رساند

آن قَدَر در بین نخلستان علی زحمت کشیده
همچنان بر سفره‌ه...