آمدی از بین آتش تا گلستانت کنم
با پریشانی نمی‌خواهم پریشانت کنم

کاش می‌شد زخم‌هایت را بریزم در تنم
تا فقط اندازه‌ی یک زخم، درمانت کنم

سفره‌دارا ! سفره‌ام خالی‌ست، اما دل پُر است
روضه‌ام شو تا دو کاسه اشک، مهمانت کنم

مقتلِ مکشوفه‌ی من! روضه‌هایم را نبین
حیفِ چشمِ زخم‌دارت نیست گریانت کنم...