آسمان بودی و آخر به زمین افتادی
به بر دیده ی دلبر به زمین افتادی

آن قدر خون ز تنت رفت ز تیر و نیزه
بی رمق گشتی و دیگر به زمین افتادی

هر چه خون بود ز جسم تو برون آمد و باز
بین خون ها چه شناور به زمین افتادی

تکیه بر نیزه ی خونین غریبی کردی
ایستادی ولی آخر به زمین افتادی

ایستادی که مگر خیمه...