آتش کشید خصم چو بر آشیانه اش
رفت از ثریٰ به اوج ثریا ، زبانه اش

ارکان روزگار، فرو ریخت بر زمین
چون دستِ کین گرفت به تیر نشانه اش

آن آشیانه ای که حریمش شکسته شد
جبریل، بوسه ها زده بر آستانه اش

آیا نکرد شرم ز رخسار فاطمه (س)
وقتی که زد ز کینه عدو تازیانه اش؟

درد و دریغ و آه، که از جور روزگار
دستِ ...