آتش به جانم میزنی
تا حرف رفتن میزنی
از چه در هجده سالگی
از زندگی دل میکَنی

دارد وصایای تو درد
دستان تو باشد چه سرد
فصل بهارت را چه زود
باد خزان کرد فصل زرد

آه ای جوان - شد ناگهان
پیری نصیب تو چرا
قدت خمید - زهرا از آن
لگد که خوردی بی هوا

با آن غلاف - بازوی تو
شد خسته و هم ناتوان
...