چون قطره ی لطیفِ باران چکیده بودم
یا چون نسیمِ نرمی، اینجا وزیده بودم

بر گونه ام گُل افتاد، نیلی و ارغوانی
من تا به حالْ بابا، سیلی ندیده بودم!

در عمرِ خویش جز گُل، نشْنیدم و نگفتم
من تا به حال طعنه، از کس شنیده بودم!؟

پاهای کوچکم را ، تاول گرفت در بر
یکصدهزار منزل، گویی دویده بودم...

حالا شدم ش...