چه آتشی ست که در حرف حرف آب نشسته
که روضه خوانده که بر گونه ها گلاب نشسته؟

صدای آه بلند است گوشه گوشۀ تکیه
چه ناله هاست که در روضۀ رباب نشسته

کدام سو بدود چشم های خستۀ این زن
که در مسیر نگاهش فقط سراب نشسته

«چه کرده اند که زیر عبا می آوری اش؟ آه!
چه کرده اند که در چشم هاش خواب نشسته؟

چه دیر می گ...