پیش هرکس رو زدم ، افتاده رویم بر زمین
جز در یک خانه ، آن هم خانه ی ام البنین

هر گدا از خانه ی احسان او روزی گرفت
چون که باشد در کرامت بعد زهرا ، بی قرین

مادری کرده برایم ، دست هایم را گرفت
مادر سقای دشت کربلا، آن مه جبین

شنبه ها ام البنینی شد ، گره وا می شود
مهربانی را میان سفره ی جودش ببین

دام...