پیاله ی دلم از جام خون لبالب شد
که کاسه ی سر من از جنون لبالب شد

گذشت گریه زحد،اشک چشم من خشکید
کویر چشم ز باران خون لبالب شد

از این ستون به ستون های بعدی اش فرج است
جوانی ام پی این چلستون لبالب شد

زمین به شوق تو می چرخد ای عزیز جهان
بیا که بی تو زمان از سکون لبالب شد

چهارده قرن از انتظار و صبر...