پُر از صدای سکوتم، ترانه ای سر کن!
به نغمه های ظهورت، مرا مُسخّر کن

کنون که کلبه ی دل، رفته رو به ویرانی
دمی نگاه، به این کلبه ی محقر کن!

نشسته گرد کدورت به شیشه ی دل ها
بیا و شیشه ی دل های مان... منوّر کن!

به جز خیال تو در باورم نمی گنجد
قسم به عشق، خیال مرا، تو باور کن!

نشسته ام به تماشای گام ...