والشمر جالسٌ که دوباره هوا گرفت
هفت آسمان از این غم عظما، عزا گرفت

والشمر جالسٌ، جَلَسَ نه که جالسٌ
با این نشستنش، نفس انبیا گرفت

ای کاشکی بمیرم از این غم که شمر دون
با چکمه روی سینه ی ارباب جا گرفت

سرگرم سرشدو سرِفرصت سرش برید
ای خاک برسرم که سرش از قفا گرفت

سربود بین گونی و خون می چکید ازآن
سر...