نامحرما جلو چشام
تو خونه مون قدم زدن
حرمتمو شکستن و
زندگیمو به هم زدن

چهل نفری که اومدن
فاطمه مو زدن زمین
یه نانجیب به طعنه گفت
فاتح خیبرو ببین

صدای گریه هاش اومد
زیر دری که سوخته بود
گمون کنم یه میخ داغ
در و به سینه دوخته بود

حالا دیگه هر چی غمه
تا عمر دارم رو شونمه
دیوار خونه خونیه
خونِ زن...