مرغ باغ ملکوتم که شکسته است پرم
ریخته دست زمان خاک یتیمی به سرم

چه فراقی و چه داغی که ندیده چشمم
در همین فاصله از زندگی مختصرم

چند روزی است که از حال دلم بی خبری
چند روزی است که از حال سرت بی خبرم

شانه ی سنگ شده جایِ سر دختر تو
جایِ آغوش تو ای کوه ترین مرد حرم

کاش میشد که دوباره به مدینه برویم
...