ما شب زدگانِ روزگاریم بیا
افتاده به خاک و بی قراریم بیا
چون لاله که بیتاب تر از خورشید است
ما خون جگران در انتظاریم بیا

ماه رخ دوست را ندیدیم هنوز
آشفته ولی غرقِ امیدیم هنوز
اِستاده به سمت کعبه ی مقصودیم
چون منتظر صبح سپیدیم هنوز

با نغمه ی عشق همصدا می مانیم
در حال و هوای آشنا می مانیم
ما منتظران ...