ما را هوای وصل تو بی خانمان کرد
دل را فراق و دوری ات آتشفشان کرد
موی سیاه ما زده گرد سپیدی
این قصه هجران چه با پیر و جوان کرد
یک چشممان اشک ست و چشم دیگری خون
این غصه را توصیف آیا می توان کرد؟
رفتند خیل ندبه خوانان در دل خاک
این فصل دوری عمر آن ها را خزان کرد
از جاده ی عمر غلامانت گذر کن
آقا ببین دو...