فاش کن روضه ی پنهان مرا غساله
شاد کن قلب پدرجان مرا غساله

در جنان بیند اگر خنده ی من را، بگذار
در کفن تکه ی دندان مرا غساله

آتش و خاک و کشیدن چه به روزم آورد
شانه کن موی پریشان مرا غساله

این بدن نیست، که دشتی ست پر از لاله ی سرخ
تشنه مگذار گلستان مرا غساله

آبیاری بشود، غنچه دهان باز کند
گوش کن ...