شکسته پیر میکده، سحر، سبوی خویش را
گرفته از سبوی گریه اش وضوی خویش را

روی تمام بنده ها حساب می کند خدا
خجل شو از خدا ولی، نگیر روی خویش را

کسی اگر ضرر کند، گدا ضرر نمی کند
علی سپرده بر حسن، گدای کوی خویش را

گدای بینِ راهیَ ام، حسن دهد گواهیَ ام
کسی که روی زخم ما، زده رفوی خویش را

همیشه دخل و خرج...