سینه ی  عرش پر از شور و تلاطم شده بود
عرشیان را  همه ،  هنگام تبسم شده بود

می درخشید در افلاک چه نوری آن شب
که در آن روشنیِ شمس و قمر گم شده بود

رفت و آمد وسط ارض و سما بی حد بود
شاعران را به خدا فصل تجسم شده بود

گوش افلاک پر از نغمه ی من مثلی شد
فطرس از شوق ، لبش وا به تکلم شده بود

در زمین عط...