روی دستم همه هستم شدی پرپر گل زیبا
به مثل غنچه وا شد حنجرت ای کودک بابا

منی که خالق آبم، منی که رازق عالم
برای جرعه ی آبی کشیدم منّت از اعدا

ز بس که روی دست من، زدی تو دست و پا مُردم
تو را بی هوا کشتن، شبیه مادرم زهرا

به یادم آمد آندم که مغیره بر حسن خندید
ز بس که حرمله خندد به اشک غربتم اینجا

گ...