درهلهله ها گُم شده بانگ گلویت
غرق غم وماتم شده هر چارسویت

مثل عمویت مجتبی آتش گرفتی
شد همسر نامهربان تو عدویت

همچون گُل یاسی که پرپر می کنندش
پرپرشدی و در فضا پیچیده بویت

درخلوت خود با خدا گفتی که باشد
فیض شهادت منتهای آرزویت

بهر نماز آخرین آبی نداری
گویا تیمُم می کنی جای وضویت

ازروی ...