درخت تشنه ی باران و کویر تشنه ی دریا بود
بهار واژه ی غمگینی به روی ساحت لبها بود

تب خزان زده دنیا را ،نسیم در دل طوفان حبس
بنفشه تشنه گل دادن میان دامن صحرا بود

پرید پلک زمین و بعد به روی نور بغل وا کرد
از آسمان خبری امد ،که راه روشن فردا بود

ستاره ها همه دل بستند به جلوه های نگاهی نو
سپیده غر...