در ساغر غم ریخت عدو زهر جفا را
خوردی و کشیدی به سرخویش عبا را

هربار نشستی به زمین از شرر درد
آورده ای گویا به زمین عرش خدا را

تو روح دعایی و به هر درد شفایی
اما نگرفتی به سما دست دعا را

امید جواد است که شاید به دعایی
بیرون کنی از حنجره این زهر جفا را

نه دست برادر و نه خواهر به سرتوست
د...