خوشا کسی که بساطش به غیر آه ندارد
رسیده است به شانی که پادشاه ندارد

فدای لطف کریمی که باز می کند آغوش
به روی هر که به جز خانه اش پناه ندارد

سلام؛ پاسخ آیینه ها به غفلت سنگ است
اگر چه حرمت او را کسی نگاه ندارد

فدای غربت شاهی که بین خیل سواران
شده ست خیمه نشین غم و سپاه ندارد

به غیر صلح چه مانده...