جلوه ی حق روی خاک، از کینه ی باطل شکست
صورتش از سنگهای مردم جاهل شکست

شمر آمد بین گودی، مادرش ازحال رفت
با نشستن روی سینه، انبیا را دل شکست

مثل قصابی که با مذبوح بد تا می کند
استخوان گردنش را بی حیا کامل شکست

سینه ای که نیزه خورده حاجتی بر نعل نیست
پشت او هم از غم و داغ ابوفاضل شکست

تن رها ماندو...