تنها شدی و غم گرفته روزگارم را
با غصّه ها طی میکنم شبهای تارم را

هم غربت و هم خستگی می بارَد از چشمت
حس میکنی آشوبِ قلبِ بیقرارم را

آماده ام از عشق تو، تا بینِ خاک و خون
دستِ خزان از من بگیرد نوبهارم را

باید دو فرزندم فدایِ رهبرم باشند
آری محقّق کن حسینم(ع) انتظارم را

ناموس داری کردی و با غیرتَت...