تا زهر ستم بر دل و جان وجگر افتاد
چون برق جهان سوز به جانش شرر افتاد

چون موج به پهلوی گل فاطمه می خورد
دردی که به پهلو و دل و بر کمر افتاد

آهسته به روی سرش افکند عبا را
یک سایه ی غم بر روی شمس و قمر افتاد

پیوسته نگاهش به در حجره ی غم بود
تا آن که نگاهش به جمال پسر افتاد

یک قاب ز تصوی...