بی تو در بین محافل، دل پر غم داریم
حق بده نیست خوشی چون که تو را کم داریم
بعد هر خنده ی تلخ است بساط گریه
آخر محفلمان، روضه؛ مسلّم داریم
مرهم زخم فراق است فقط دیدارت
ای طبیب دل ما، درد دمادم داریم
باز هم ماه ربیع و دل ما پاییزیست
یک دل خون شده مانند محرّم داریم
حال که در وسط فتنه گرفتار شدیم
جز ظهور...