به زمین نبسته‌ام دل، به هوای آسمانش
زده‌ام گره دلم را، به پر کبوترانش
شده‌ام اسیر لطفش، شده‌ام گدای نانش
همه عمر برندارم، سر خود از آستانش
که فقط سپرده‌ام دل، به علی و خاندانش

به ورای عرش رفته، که بسازد آشیانه
لب آسمان هفتم، شده غرق در ترانه
ملکی به گرد پایش، نفسی رسیده یا نِه
به جز از خدا...