به دلم از لب تو داغ مناجات گذاشت
چه غمی بر جگر مادر سادات گذاشت

شمر با قهقهه و حرص برت می گرداند
پا به روی بدنت بهر مباهات گذاشت

لب خشکیده ات از ضعف به هم می خوردو
بی حیا نیزه ی خود را روی لبهات گذاشت

از سر حوصله سرگرم بریدن شده بود
تیغِ بی حوصله را بر روی رگهات گذاشت

با سرت تا که از آن معرکه آم...