به بوسه ای جگرم سوخت در برت پسرم
شد از عطش چقدر داغ، پیکرت پسرم

نفس نفس زدنم را به هق هق اندازد
نفس نفس زدنِ گریه آورت پسرم

لباس، بر تو بزرگ است یا تو آب شدی؟!
شده چو مادر من، جسم لاغرت پسرم

سکینه پشت سرت خوانده آیت الکرسی
نبند دیده ز دنیای خواهرت پسرم

نشد که شیر بنوشی دوباره گریه کنی
خجالتم...