آورده ام همراه خود بار گناهم
شرمنده از عصیانم و روی سیاهم

رانده ز هر در آمدم سوی تو اما
شادم از اینکه یا رضا دادی تو راهم

ای آنکه هستی آشنا با دردهایم
من را چو خوبان درت بنما نگاهم

در بارگاه لطف خود دادی امانم
چون شانه ای باشد ضریحت تکیه گاهم

تو ملجا درمانده و بیچارگانی
دست مرا آقا بگیر گم کرده ...