لیله الرغائب

آمده در گذرش باز کسی آلوده
عاشقی، در به دری، مستحقی فرسوده
مرهانید مرا از در او بیهوده
کار من بوده گدائیش فقط تابوده
بی جهت نیست که شد خاطر من آسوده
چونکه هاتف سحرِ روز ازل فرموده:
بنشین بر سر این سفره اگر گمراهی
راه گم کرده بیا،بر در باب اللهی

دستمان از جگر نخل ثمر می چیند...