آتش زهرجفا افتاد تا برپيكرش
پاره پاره شد دل خونين ومحنت پرورش

زهركين شيرازه عمرشریفش را گسست
آن كه گُل می ريخت درعلم و وفا ازدفترش

حاجتی برآتش زهرجفا ديگر نبود
كزغم زهرای اطهر سوخت ازپا تاسرش

ياد كرد از ناله های مادر و ديوار و در
تاكه دشمن زد شرارغم به ديوار و درش

گاه بين شعله ها گفت...