یاسی که نسیمِ تنِ او از گلِ سیب است
او فاطمه و خواهرِ سلطانِ غریب است

هجرانِ رخش برده قرار از کفِ خواهر
جان در تعَب است از غمِ دوریِ برادر

قلبش شده بی طاقتِ خورشیدِ جمالش
دل در هیجان آمده از شوقِ وصالش

تسبیح کنان می رسد از شهرِ پیمبر
تا وصف کند سوره ی نورانیِ کوثر

زخمی به جگر دارد و ای قافله بشت...