یارب نرسد آفتی از باد خزانش
آن یاس که شد دیدۀ نرگس نگرانش

هربار که می‌خواستم از او بنویسم
دیدم که حیا کرده به صد پرده نهانش

در پردۀ ابهام، زبان شعرا سوخت
از بس‌که ندیدند کران تا به کرانش

ناموس خدا بود که می‌خواست نبیند
اندازۀ یک بیت به شعر دگرانش

می‌خواست که قدرش نشود بر همه معلوم
...