بر سر درِ خانه ام بکوبم پرچم
با نذری و روضه ات انیسم هر دم
هر چیز که از کفم رَود مالی نیست
مسرورم از این ثروت و از این ماتم

بر دوش تو سربار تر از من چه کسیست
در هجر تو بیمارتر از من چه کسیست
گر قیمت قرب تو فقط چشم تر است
در مجلس تو زار تر از من چه کسیست

در سردی این دهر غمت گرم حسین
دلها سرِ زلف درهمت گرم حسین
ما عهد شکستیم و تو ماندی بر عهد
ای حضرت ارباب دمت گرم حسین

با لطف تو حیف است اباذر نشوم
مهمان مِی ساقی کوثر نشوم
حیف است که محبوب تو باشی و ولی
در محضر تو حبیب دیگر نشوم

صد شکر که بر زلف تو زنجیر شدم
دستی به سرم بکش زمین گیر شدم
کم حوصله ام کاسه ی صبرم لبریز
از قصه ی صبر و حکمتش سیر شدم

از کودکیم با تو رفیقم ارباب
با یاد لبت همیشه میخوردم آب
در کودکیم پیر شدم در روضه
این صید به غرقاب غمت را دریاب

با تیغ خودت بیا به مسلخ ببرم
با روضه بیا به سوی برزخ ببرم
فردوس برین اگر ندارد روضه
با دست خودت بیا به دوزخ ببرم

سجاد احمدیان