گلو را تا به وصف آن شمایل، استخوان گیرد
هما در سایه‌ی اقبال آید آشیان گیرد
.
دِماغم آنچنان از خویش رنگ غیر می‌دزدد
که می‌ترسم گل از گلزار و بوی از بوستان گیرد
.
اگر بر خاک گویم قصّه‌ی خود را به هم ریزد
اگر داغ دلم را بال بخشم آسمان گیرد
.
نه زندانی‌ست حاجاتم، نه در گیرد مناجاتم
دعایم را مَلَک در آسم...