گـذرِ ثانیه هـا هر چه جلوتر می رفت 
بیشتر بینِ حرم حوصله اش سر می رفت 

بُغض می كرد یتیمانه به خود می پیچید 
در عسل خواستن آری به برادر می رفت 

تا دلِ عمّه شود نرم بـه هـر در مـی زد 
با گلِ اشك به پا بوسیِ مـعجر می رفـت 

دیـد از دور كه سر نیزه عمـو را انداخت 
مثـلِ اِسپند به دلسوزیِ مَجمر مـی رفت ...