گریز می‌زنم از غربتِ امام حسین
به داغِ منتقم ِ محنتِ امام حسین

ز شهر و خانه شد آواره، شاه کرب و بلا
چو او طرید ز کاشانه گشته صاحب ما

اگر حسین شد از خانه، چند ماه، طرید
چه قرن هاست امام زمانه، آه، طرید!؟

صدای ناله ی « هَل مِن مُعین » ز عاشورا...
بلند هست کُنون از دعای نادب ها

هنوز، شعله ی داغ حسی...