گرچه میان مُلک رضا رعیتی بدم
اما هنوز خیره سوی عکس گنبدم

هجر حرم صدای مرا در می آورد
با چشم خیس، پاره گریبانِ مشهدم

دیشب شکست بغض من و در تخیلم...
در صحن جامعِ رضوی اش قدم زدم

با چشم خیس جامعه خواندم نفس نفس
رفتم به پایبوسی سلطان قدم قدم

وقتی نسیم، روی سرم دست می کشید
شاید خودش رسید...